The New Year was kicked off with a bonfire, Champagne and entry-level fireworks in accordance with the latest Norwegian law on pyrotechnics. (From right to left: Natasja, Kjetil and Asgjerd).
Posts Tagged ‘photo’
Grensekrenking i eksotiske omgjevnader
Om vi skulle verte tekne for å ha trengt oss inn på ulovleg grunn tenkte vi å seie at vi berre var dumme turistar, noko som knappast ville vere å lyge. Jebel Hafeet, Al Ain, UAE. (Foto: Mike Cheremshynskyi)
- “That will probably be a little difficult for you”, sa den spinkle, vesle indaren i det eg klatra over metallgjerdet som stengde vegen til den verkelege toppen av Jebel Hafeet, omlag 150 meter over parkeringsplassen der dei fleste seier seg nøgde. Han refererte både til sjølve prosessen med å ta seg over gjerdet og det faktum at motbakken framfor meg ikkje såg ut til å harmonere med det generøse magemålet eg la for dagen i den heller trange t-skjorta mi.
Mike og Tor Gunnar i fin driv på veg mot toppen av Jebel Hafeet
Vi var usikre på kva gjerdet betydde. På den eine sida kunne det ganske enkelt vere eit tiltak for å førebyggje sivile søksmål frå spesielt talentlause amerikanske turistar; på den andre sida kunne det naturlegvis også vere ein del av grensa mellom Oman og UAE. I siste tilfellet ville vi vere betydeleg dårlegare stillte enn i det fyrste om vi skulle bli “fakka”, men som etniske nordmenn (og ukrainarar) levna ikkje situasjonen oss noko reellt val: vi måtte til toppen.
Meg sjølv på toppen av Jebel Hafeet, med sine vel 1 100 moh det høgste punktet i Abu Dhabi. Tor Gunnar og Mike meinte det kunne vere lurt å ikkje gjere seg alt for synleg med tanke på at vi var på ulovleg område, slikt kunne imidlertid ikkje eg late meg stanse av. (Foto: Mike Cheremshynskyi)
Al Ain Palace
Al Ain Palace, det eldste hotellet i Abu Dhabi. Ein gong palasset til Sheik Zayed bin Sultan al Nahyan – no tilhaldsstad for brunstige tyskarar og kvinnelege småentreprenørar. I bakgrunnen, Le Royal Meridien med den roterande takrestauranten sin.
Grunna innrykk av feriegjester vart leilegheita til Oskar midlertidig overfylt og som sist ankomne nordmann i Abu Dhabi vart det mitt lodd å forflytte meg til Al Ain Palace for nokre dagar. Her fekk eg oppleve ei ny side av Abu Dhabi. Eg hadde eigentleg forestilt meg at dette emiratet, som er strengt religiøst, ville vere litt restriktivt når det kom til slike ting som omsetning og konsum av alkohol og seksualtenester, men det var feil; på Al Ain Palace var omsetninga av båe varekategoriar i full gang allereie i sekstida på kvelden når eg kom attende frå arbeid.
Dei to fyrste nettene hadde eg den tvilsame gleda av å ha ein tyskar på naborommet. Klokka sju om kvelden var han i gong med det eg trur må ha vore dagens fyrste runde med “kinesisk take-away” som småentreprenørane vert kalla her nede. Hadde det vore jentene som laga ein så fælsleg lyd som eg høyrde frå naborommet hadde eg ringt politiet. Det var imidlertid tyskaren sjølv som stod for lydane; det må venteleg ha vore uttrykk for noko han tykte om, men det høyrdest knappast slik ut for utanforståande eller -liggande.
Men det er ikkje nok med det. På hjørnet av Al Ain Palace ligg eitt ulovleg men “akseptert” alkoholutsal. Her kjem ikkje-heilt-rettruande muslimar i bilar med sota ruter og kjøper brennevin i diskret forpakning som vert plassert rett i bagasjerommet, teke imot betaling for gjennom ei smal glipe i bilvindauget og sidan aldri meir spurd..
Det mest underlege ved dette er at Al Ain Palace det eldste hotellet i Abu Dhabi, og at det tidlegare har vore palasset til den mykje omtykte Sheik Zayed, grunnleggjaren av UAE. Såleis burde alt liggje til rette for at hotellet kunne ha vore mykje meir attraktivt enn det er i dag – om det berre hadde gjort litt meir ut av historia si og litt mindre ut av ekstratenestene som vert selde på staden.
Thinking
Two thinkers thinking! Myself (left) and a dromedarian at a camel farm on the Abu Dhabi – Al Ain road, Abu Dhabi, UAE. (Photo: Mike Cheremshynskyi)
Nokre få ord om Dubai
Burj al Arab sett frå souqen Madinat Jumeirah. Ikkje tvil om at det er eit storflott bygg, men er det ein turistattraksjon dersom ein ikkje bur der?
Etter å ha forbrote meg mot Sabbaten på fredag og arbeidd mesteparten av dagen tok eg og kolleaa Mike oss fri laurdag for å ta ein kikk på Dubai. I motsetnad til Abu Dhabi er Dubai velkjent for folk. Folk som ikkje har vore i Dubai trur gjerne at alt der dreiar seg om off-shore båtrace; om luksushotell; om raske bilar; og om søkkrike sjeikar – noko som forsåvidt stemmer godt overeins med røyndomen.
Mike delar mi interesse for å farte kringom med svære, dyre kamera som tek bilete som til forveksling er like dei bileta ein kan ta med knøttsmå billegkamera – såleis levna det liten tvil om at vi må ha sett ut som om vi var råka av eitt alvorleg tilfelle turisme, der vi stod og fotograferte alt som fotograferast kunne. Det er ein del det, i Dubai.
Det er litt underleg at ein så stor by som Dubai vert berømt for noko så ubetydeleg som eitt hotell. Det er ikkje til å stikke under ein stol at Burj al Arab er ein markant bygning – men eg tykkjer hysteriet om denne overnattingsinstitusjonen er sterkt overdrive. Likevel måtte eg naturlegvis ta eit bilete av stasen (over).
På Madinat Jumeira Souqen kan ein få oppjustert vasspipesamlinga si. I dag tek eg den raude vasspipa, takk!
Eit fossefall i ørkenen. Som alt anna i Dubai; kunstig – men fint likevel.
Imponerande takboge i Mall of the Emirates. Truleg ikkje dimensjonert for store snømengder på taket…
…men like fullt dimensjonert for store snømengder inni! Ski Dubai: ein 400 meter lang skibakke med 150 meters høgdeforskjell inne i Mall of the Emirates.
