- “To the airport, please”, mumla eg søvndrukken.

Det er lite truleg at eg var godt selskap denne morgonen – eg hadde slite meg opp i grisotta. Baksetet på drosja eg no klemde meg inn i, ein gamal Toyota Corolla som gjekk livskvelden raskt i møte, var eitt dårleg byte for seng og pute.

- “I drive fast, no?”, spurde sjåføren, tydeleg nøgd med sitt eige arbeid i det vi med eitt naudskrik unngjekk ein kryssande lastebil i eitt lyskryss.

- “Jau du køyrer som ein helvet”, svara eg halvt til meg sjølv, “ehrm… I mean, yes, you do”, la eg til etter at sjåføren hadde snudd seg ei halv omdreiing og sett dumt på meg i fem sekund medan han heldt ein jamn avstand på “eitt-tusen-og-daudsulukke” til bilen framom.

Nøgd med dette svaret trakka sjåføren gasspedalen enno nokre centimeter gjennom golvet og tok laus i retning flyplasen som om Styggen sjølv skulle ha vore etter han.

Abu Dhabi er ikkje eitt land der dei har overskot på vatn. Det finst imidlertid nokre få område der fordampinga er høg nok til at skodda legg seg tjukk om morgonen vinterstid. I tråd med god internasjonal praksis er det her dei har valt å leggje flyplassen sin. Følgjeleg kom vi etterkvart inn i eitt skoddefelt så tjukt at sjølv baklyktene på doningen fem meter framom oss mest ikkje var til å sjå.

- “It difficult see, no?”, spurde sudanesaren, medan han passa på ikkje å lette på gassfoten?

- “It difficult, it difficult indeed!”, svara eg fråverande medan eg freista å tenkje på alle dei gode tinga eg hadde fått med meg i livet. Det demra for meg at med setebeltet på kunne eg kanskje kome frå det med 80-90% funksjonshemningar framfor å misse livet.

- “What you doing, why?”, kom det såra frå førarsetet straks sjåføren vart var arbeidet med setebeltet bakom han. Det vart no viktigare for han enn nokon gong å demonstrere det fortreffelege ved kombinasjonen av høg fart, dårleg sikt og tett trafikk.

- “For God sake!!!”, ropte eg i det vi etter eitt akutt feltskifte, som kom nesten like uventa på meg som på bilen ved sidan av, køyrde forbi ein ny lastebil.

Ordet “God” hadde gjeve sjåføren ei kjærkomen anledning til å skifte temaet til gudstru. Oppøst og glad over denne nye utviklinga i samtalen, som til no i sin heilskap hadde vore einsidig og samansett av einstavingar, kom sudanesaren i vanvare for å slakke eitt par-tre grader på gassfoten.

Dei likar å snakke religion her nede, spesielt om dei kan få klemt inn nokre sjølvproklamerte fulltreffarar knytt til skilnaden mellom dei som har rett (muslimar) og dei som har feil (alle andre – men særskild ætta til Ismael og desse heidenske Hinduistane).

Eg byrja så smått å leike meg med tanken på at eg kunne kome ifrå dette utan sjukehusopphald om eg berre kunne klare å halde samtalen i gong.

Det var imidlertid ikkje mykje trøyst å få gjennom samtalen. I nøkterne 120 km i timen – men framleis med nullsikt – fekk eg passet mitt påskrive: vel og bra var det at eg tilhøyrde eitt av “folka” som var omtala i “Boka” – men når timen kom,  som slett ikkje trengde bli så lenge til tenkte eg med meg sjølv, ville eg ikkje kome til å nyte andre privilegium enn den mest svartsjela Judaist. Eg skulle brenne.

Sudanesaren derimot skulle nyte flaumar av vin i paradis – og jomfruer. Eg måtte ikkje gløyme jomfruene.

…

Om det var mi eller hans gudstru som gjorde utslaget veit eg ikkje, men ved eitt under, som frå min sitjestad opplevdest fullt på høgde med Jesus sin spasertur på Genesaretsjøen, kunne eg eitt kvarter seinare stige ut av drosja på Abu Dhabi Internasjonale Lufthamn utan fysiske mein.

Den fyrste sosiale rita ein kunne verte initiert i som ung i Mardal Krins på byrjinga av ‘80-talet var barneforeininga. Dette var eitt langtrakt intermezzo frå barneforeiningsbasar til barneforeiningsbasar der dei unge under tilsyn frå fromme samaritanar kunne malpraktisere disiplinar som tresløyd, hekling, strikking, korgfletting og liknande adrenalinmoro.

Under den årlege basaren kunne eg tydeleg sjå at godt vaksne folk vart skuffa når dei vann ting eg hadde laga – og at sjølv foreldrene mine såg skamfullt i golvet når vi før utloddinga paraderte forbi min årsproduksjon på gevinstbordet.

Hovudpremien var det stort sett ein eller annan overytar inne på Mardal som hadde laga.

Det fanst for dei litt eldre 4H som var ein stad der landbruksungdom kunne kultivere sunne interesser utan at desse utvikla seg i feil retning (eller utvikla seg i noko retning) ettersom dei til ei kvar tid var under strengt oppsyn frå gamletestamentlege men ikkje-religiøse vaksne leiarar.

Det kom få uynskte graviditetar frå 4H miljøet i Bukta. Få ynskte også.

I likskap med frimurarlosjane var 4H ei foreining ein melde seg inn i – men ikkje melde seg ut av. Då eg i ein alder av 13 oppdaga at det var ein timeplanleggingskonflikt mellom framsyninga av Ghostbusters i Vonheim Kino og øving til haustfesten i Bukta 4H, leia eg an i ein Septemberrevolusjon som utløyste tre fråfall frå ordenen: Halvarden, Andersen og meg sjølv.

Kjellrun i Kvia og mor Asgjerd var nok glade til. Året før hadde dei for å berge æra til sønene måtta skrive 4H oppgåver om “Katten min” – medan Anders og eg nytta dei “klåre hovuda” våre til å leike i rommet ved sidan av.

Anne Huus var truleg også letta: Halvard hadde under mottoet “flinke hender” same året skamklippt kokeboka hennar på jakt etter gode illustrasjonar til si avhandling om “Mat med Mjølk” – han hadde jamvel sykla inn på Søreide for å gå på epleslang i samband med ei kake han skulle bake.

For spreke Buktarar fanst det også ulike idrettsalternativ som fremja fysisk helse som den eine vegen til framgong og lukke. Det ortodokse trussamfunnet Sandane Turn- og Idrettslag (STIL) la si klamme hand på mang eit ungt sinn i denne tida.

Av årsaker som til denne dag står for meg som uklare stillte eg ved fleire høve opp på ein aktivitet som vart kalla “guteturn”. Medan eg utvilsamt kunne legge beslag på tittelen “gut” var “turn” noko verken eg sjølv eller andre utan vidare assosierte med meg.

Turnkarieren min kulminerte under ei framsyning i Firdahallen der dei skamlause idrettsleiarane hadde fått oss til å itre kvite, ettersitjande klede medan vi marsjerte kringom i hallen og stupte kråke til skam for oss sjølve – og til stor underhaldning for alle som såg på.

Under eitt halvt gjennomført kråkestup fekk eg uventa kjenning med tyngdekrafta og slo – eller snarare rulla – over på sida. Dette var i det privateigde videokameraet sin barndom og det var få – men beklagelegvis somme – som kunne dokumentere denne hendinga for ettertida.

Medan foreldreskapet fram til då hadde oppmuntra til deltaking vart temaet aldri meir nemnt. Eg drog aldri meir på guteturn. Dei hadde ikkje noko å leggje til.

Så kom Bukta Trim & Sykkelklubb. Dette var ein klubb som braut med dei tradisjonelle grensene i det lokale organisasjonelivet. Sykkelklubben lånte ord som “trim” og “sykkel” frå lag som sysla med fysiske aktivitetar og ord som “klubb” frå 4H. Innhaldet, som på ingen måte var relatert til namnet, vart henta frå heilt andre kjelder.

Eg var aldri medlem av Sykkelklubben. Kvar gong eg var ute og sykla velta eg. Det gjorde somme i Sykkelklubben også; her kom skadane alltid på heimreisa etter uheldige tilsetjingsstoff i kaffien. Eg på mi side velta alltid i edru tilstand og like ofte på utreise som på heimreise.

Medan S.T.I.L. hadde signalblå treningsdrakter (i nesten min storleik) og 4H kunne skilte med senterpartifarga t-skjorter hadde Sykkelklubben ei marineblå skuggehue. På fronten var det eitt broderi som synte bumerket til klubben – det var i det heile ei overmåte tiltalande hue tykte eg.

Far Rasmus sat i “sykkelstyret” og var varelagerforvaltar for ikkje-utdelte skuggehuer som han hadde tjuverisikra på øvste hylla i skåpa på vaskerommet heime på Kleiva.

Lovnadene om at yngstesonen skulle verte den stolte eigar av ei Sykkelklubbhue sat imidlertid lausare enn evna og kanskje spesielt viljen til å innfri.

Tolmodet mitt, som frå før av ikkje var kjent for å vere særskild godt, vart snart tynnslite.

Ein kveld bestemte eg meg for at nok var nok. Eg tok lovnaden i eigne hender, utstyrte meg med ein klappstol og la i veg i retning vaskerommet. Her opna eg skåpdøra, sette opp klappstolen, steig opp og strakte meg etter plastposen som romma dei lova skuggehuene.

Stolen var ikkje høg nok og sjølv om eg stod på tå og strakte meg det beste eg vann – var det ikkje nok til å nå huene. I eitt siste desperat forsøk tok eitt godt tak i skåpdøra og lyfte meg dei siste naudsynte centimetrane opp mot øvste hylla.

IKEA er ei suksessrik verksemd som har selt mykje billege møblar av tilsynelatande høg kvalitet. Dette har imidlertid primært skjedd i åra etter den hendinga som vert skildra her.

I denne stunda fann det stad eitt uheldig møte mellom kvalitetsmåla til eks-Nazisten Ingvar Kamprad, vekta til eks-turnaren, eks-4H-aren, eks-barneforeiningsdeltakaren Runar – og den før nemnde tyngdekrafta.

I det høgrehanda mi nådde tak i plastposen løsna IKEA hengslane frå IKEA skåpdøra samstundes som IKEA klappstolen gjorde det IKEA klappstolar gjer best – klappa saman.

Livet mitt passerte ikkje akkurat revy på den beskjedne vegen mot vaskeromsgolvet – landinga markerte likevel eitt viktig vendepunkt i tilhøvet mitt til den venstre vesletåa mi som til då hadde vore min faste følgjesvein gjennom livet.

Lite brukt men alltid tilstades.

Som ein ivrig konsument av teikneseriar visste eg at det einaste som hjelper mot akutte fotsmerter er å halde den skadde foten mellom hendene medan ein hinkar kringom og utstøyter høge lydar. I sjokket hadde eg imidlertid ikkje heilt klart for meg kva for ein fot som gjorde vondt så for å kome igong treiv eg likesågodt den høgre og gav meg til å hinke og hoie.

Etter å ha drive med dette ei tid kom mor Asgjerd ut i gangen for å sjå kven som uinvitert dreiv og slakta grisar der. Her fann ho yngstesonen hinkande, beljande og med eitt kjølvatn av jamt fordelte blodflekkar etter seg der han hadde vore.

Mor Asgjerd, som gode mødre flest, vart fælen over å sjå avkomet i ein slik tilstand. Etter fyrst å ha overtydd meg om at hinkinga og skrålinga ikkje var instrumentelle i smertelindringsprosessen gjekk ho i gang med å stille diagnose.

Ein viktig del av dette arbeidet var å få av meg sokkane for å ta ulukkestaden nærare i augesyn. Det var under avdukinga av høgrefoten det vart klart for meg at det ikkje var denne men derimot grannen som var skadd. Eg kjende fornya trong for å gjenta hinke- og skrikeritualet. Det vart ikkje.

Eg vart buksert til lækjaren på Sandane som såg til skaden. Han plukka dei skamfarne beinsplintane ut or tåa og byrja å sy den saman att. Omlag halvferdig rette han seg opp såpass at eg såg kva han dreiv med.

Om det hadde vore gale å knuse tåa var det verre å verte sydd. Ikkje det at eg kjende noko – eg var godt bedøvd – men minna frå barneforeininga strøymde på. Eg visste kva det var å sy. Det var ikkje noko ein skulle gjere med ei vesletå.

Eg har vore i betre humør andre gonger i livet enn eg var denne kvelden når eg vart transportert heimatt på Kleiva etter at lækjaren hadde sagt seg nøgd med saumen sin og tåa mi.

Det var ei lita trøyst – men likevel ei trøyst – at eg denne kvelden kunne gå til kvile med ei flunkande ny Bukta Trim og Sykkelklubb-skuggehue liggjande på nattbordet attmed meg.

***

Ajman (UAE) 6. Februar 2010

Forlaget si omtale av diktsamlinga:

ho står i rommet mitt og brenn er ei vakker, kjenslevar, musikalsk og tilgjengeleg diktsamling. I debutsamlinga ho står i rommet mitt og brenn skriv Are Frode Søholt fram ei historie om eit par som går gjennom ulike stadier av eit forhold. Frå ei forelsking, til eit samliv og til eit brot. Dikta fortel oss noko om problemet med å få kommunisert det ein føler eller tenkjer, både overfor ein kjærast, og for seg sjølv. Men samtidig uttrykker dikta noko om seg sjølv; ubehaget over ikkje å nå fram.Are Frode Søholt f. 1974 er songar og debutant.

Boka kan bestillast frå Tiden forlag.

Gratulerar Are Frode!

Kva: Bil- og fjelltur i Alpane

Kvar: Munchen, Bad Reichenhall, Berchtesgaden, Gosau, Hallstattersee, Bischofshofen, Bad-Gastein, Heiligenblut, Grossglockner, Krimml, Zillertal, Neuschwanstein, Munchen

Når: Juni 2009

Utsikt vestover frå Kehlstein Haus nær Berchtesgaden

Dagen starta uvanleg tidleg i baksetet på ei drosje i Abu Dhabi, den heldt fram med ei mellomlanding og ein kaffitår i Doha før eg midt på dagen var framme i Munchen der eg skulle møte mine faste turkameratar Harald og Øyvind for ein vekelang og ikkje så alt for godt planlagt tur i Austerrike.

Eg landa ein god del tidlegare enn dei to andre og nytta tida til å prokurere nytt fotty for fjellvandringsføremål. Etter å ha nytta heile våren i Abu Dhabi hadde eg ikkje anna enn nokre fillete tysko til “offroad” føremål. Til fjellvandring på snødekke var dette til liten nytte.

Etter ein grundig nettstudie identifiserte eg to verksemder som var spesialierte på obskøne storleikar når det galdt sko og klede. Her fekk eg akkvirert fjellsko og unngjekk med eit naudskrik å kjøpe meg ein bayersk ølbunad, komplett med lederhosen og tova ulljakke. Dette kunne ha gjort kål på eventuelle gjenverande delar av mitt ein gong så gode omdøme.

Edy frå Bad Reichenhall

Etter at eg hadde plukka opp dei hine på flyplassen la vi i veg i retning Bad Reichenhall som Harald hadde plukka ut som overnattingsstad fyrste kvelden. Her kom vi til stengde dører – men musikk som var lystigare og hadde høgare volum enn den var vakker indikerte at det i alle fall var folk i andreetasjen.

Ikkje mykje å seie om hotellet. Meir å seie om kjelda til musikken som synte seg å vere entertaineren “Edy” som med stor innlevnad og eineståande mangel på skamkjensle vandaliserte kjende populærmusikalske verk i hotelldiskoteket annankvar kveld.

Trøytt som eg var heldt eg ut ein halvliter med øl før eg slo retrett til lyden av Edy sin versjon av “Y.M.C.A”, ein versjon som med unnatak av vokalisten si seksuelle legning hadde lite til felles med originalen.

Vi kom seint og drog (relativt) tidleg frå Bad Reichenhall. Ikkje noko å seie om den grenda eigentleg.

Hytta til Hitler

Utan tvil ein svinepels, men fin hytte hadde han.

Det er ikkje tvil om at han var eit dårleg kort denne Hitler. Men sjølv blinde høner kan ribbe eit strå – og Hitler sitt strå må truleg ha vore Kehlstein Haus – eller Ørnereiret som vi kjenner det som.

Denne “hytta” ligg på ein fjellkam ovanfor Berchtesgaden og har eit storslagent utsyn i alle retningar. Skulle vore kjekt å gå på fjelltur her ein gong – vart ikkje tid til det denne gongen.

Salzkammergut

Vi ville vidare austover og hadde blinka ut Hallstatt som neste overnattingsstad. På vegen la vi inn stopp ved Gosausjøen, ein idyllisk innsjø mellom høge fjell av den typen som stort sett finst i turistbrosjyrar og filmar – men som ikkje finst i røynda.

Dalen innover mot Gosausjøen. Kameret til Harald Slettvoll ein eller annan stad i biletet.

Dette var ein særs suksessrik avstikkar med unnatak av at Haralden forla kameraet sitt ein eller annan stad langs vegen og at han såleis gjekk glipp av nokre skikkelege blinkskot av meg og Øyvinden (kvar for oss og påkledde må det leggjast til).

Hallstattersjøen var også slik den skulle vere. Badetemperaturen var kanskje ikkje optimal – men snikane drog av og bada utan meg så det leid ikkje eg noko vondt utav.

Hr Derrick aus der Kriminalpolizei

Dag vart til natt og natt vart til dag den tredje dagen. Vi ville no vidare til sørsida av alpane, til landsbyen Heiligenblut som såg ut som ein fin stad å ta bilete på.

På vegen hit måtte vi fyrst innom Bischofshofen. Inndoktrinerte frå barnsbein av med at dette var ein eksotisk vintersportstad var eg og Haralden tylne nok til å gå opp unnarennet medan Øyvind fingerte ein kneskade og klokeleg heldt seg i flata.

Bischofshofen. Meir for Kjetil Bergheim enn for Runar Bergheim – men ein bra stad likevel.

Nede i sentrum måtte Haralden som vanleg ha seg kaker. Trass eit tettpakka sentrum med bilar fann han til sist ein ledig parkeringsplass med eitt svært skilt der det stod Verboten. Haralden antok at Verboten ikkje var på arbeid denne dagen og tok risken på å parkere der.

Etter endt bekaking returnerte vi til bilen for å finne at politiet hadde avlagt oss ein visitt og invitert oss til å donere 15 € til klubbkassa deira. Dette medførte at vi måtte oppsøke politistasjonen, spele dumme turistar (ei rolle vi eigentleg gjekk forbausande godt inn i) og betale oss ut av klemma.

Bad Gastein

Bad Gastein var neste post på programmet. Her skulle det vere varme kjelder. Vi fann eitt spa med varme kjelder – men det var fullt av folk som såg ut som amerikanarar i badedrakt – og speedos.

På sommarferie må ein bade så ofte det er råd. Vi la oss difor på hjarta at vi MÅTTE bade her. Sola skein, vinden var av det lune slaget og sjølv om det ikkje var nokon “forhete” bestemte vi oss for å freiste ein kunstig dam som var laga attmed elva nokre kilometer nedanfor byen.

Kaldt.

Forfriskande.

Men mest kaldt.

Det låg rettnok eitt par der nede. Som tysktalande flest (hugs Edy) var det heilt skamlause. Han låg stortsett oppå henne så det var ikkje så vanskeleg å skjøne korleis ho heldt varmen. Korleis han opprettheldt dei 37 veit eg ikkje – ikkje brydde eg meg heller. Han måtte gjerne fryse for meg.

Dei termiske kjeldene som Bad Gastein er kjend for gjorde imidlertid ikkje noko inntrykk på oss. Vi drog frosne men fornøgde vidare opp dalen for å ta eitt biltog gjennom alpane og ut på sørsida av Grossglockner til Heiligenblut.

Heiligenblut

Heilagt blod var det ikkje så mykje av i grenda – men ein likeleg bed & breakfast hadde Haralden forhandla seg fram til på utmerkt høgtysk.

Vi kom litt for seint til å ta del i dei store kulinariske gledene i Heiligenblut denne kvelden. Det meste var stengt, men vi fann ein pub som serverte pizza og smårettar. Dette heldt i lange banar.

Her møtte vi også ein norsk motorsyklist. Han hadde køyrt heilt frå Noreg på ein og ein halv dag. Mesteparten i dårleg ver.

Han hadde nok sett føre seg at i alle fall eg måtte vere “biker” med bakgrunn i min generøse fysikk – men vart stygt skuffa etter å ha kome i prat med oss.

Då Haralden fortalde han at vi var her for å gå i fjellet byrja han å le så fælt at vi var redde han hadde fått eitt epilepsianfall.

Det hadde han ikkje.

Han hadde heller andri gått ein motbakke etter at han fekk seg motorsykkel.

Kyrkja i Heiligenblut er karakteristisk smal og høg – passar godt inn med dei kringliggjande fjella.

Vi vakna neste dag til lett yr og overskya. Planen var å køyre over Grossglocknermassivet og ned på andre sida til Krimmlfossen og over Tyrol.

Grossglockner

Kryssinga av Grossglockner, høgste fjellet i Austerrike, var meint å vere eitt av høgdepunkta på turen og vi var ikkje så ivrige på å legge iveg før skodda hadde letta. Vi tok difor eitt par avstikkarar på vegen oppover fjellet. Den fyrste leia oss til ein så måteleg interessant gullgravarlandsby høgt oppe i ein fjelldal – den andre leia oss pokker-i-vold bortgjennom nokre gardsområde og, etter mykje om og men, attende til hovudvegen nokre kilometer nedanfor Heiligenblut.

Omsider var det ikkje fleire ting vi kunne gjere for å utsetje fjellovergongen – og vi ga oss i kast med fjellet.

Ein sideveg nær toppen av fjellet førte til eitt utsiktspunkt over breen framom Grossglockner med sjølve fjellmassivet i bakgrunnen. Her hadde dei laga til ein del forståelege og ein del uforståelege turistattraksjonar der ein av representantane for den siste gruppa var ein 300 meter lang tunnel som freista å formidle ei eventyrforteljing med støtte i usamanhengande plakatar og bakgrunnslyd.

Denne attraksjonen kan på det varmaste frårådast. Prioriter utsynet over breen og fjellet – og kom deg så derifrå.

Øyvind og Harald på ein pynt framom Grossglockner

På høgste punktet på fjellovergongen var det så tjukk skodde at vi ikkje såg meir enn nokre få meter. I tillegg var det ei “bikerbu” der oppe. Ei varmestove for slike som Nordmannen vi hadde treft nede i Heiligenblut. Ikkje mykje heilagt ved motorsyklistar.

Vi måtte såleis bite i det sure eplet, akseptere at det for vårt vedkomande ikkje var noko utsyn å snakke om frå “einer der schönsten Pässe in Europa”.

Vi sette no all vår lit til Zillertal.

På vegen køyrde vi forbi Krimmlerfossen – som med sine 380 fallmeter er den høgste i Austerrike. Eidsfossen er imidlertid langt finare.

Zillertal “leverte” i tråd med forventningane. Dette er vel kanskje eitt dalføre som er betre kjent for vintersport men det var ikkje ulikeleg på forsommaren heller.

Vi tok losji i landsbyen Mayrhofen på hotellet Villa Knauer. Vertinna, Erna, visste ikkje kva godt ho skulle gjere eller seie for å få oss til å trivast – så ho sa likesågodt alt ho kunne kome på heile tida.

Villa Knauer, Mayrhofen.

Harlden briljerte med tysken sin og la ut om det eine og det andre som ho i sin tur la ut til dei andre hotellgjestene.

Mellom desse fanst det eitt eldre tysk par som ikkje kan ha budd så langt frå grensa til Flandern. I alle fall hadde dei den same vanen med å gje frå seg eitt underlege langtrakt “Jååå – jååå”  (ja – ja) som respons til alt som vart sagt.

- “Der kleine Kerl läuft in den frühen Morgenstunden”, høyrde vi Erna fortelje tyskarane.

- “Jååå – jååå”, smilte tyskaren

- “…die Großen nur schlafen”, heldt Erna fram

- “Jååå – jååå”, sa kona til tyskaren fordømmande

Det var tydeleg at Haralden hadde gjort eitt stort inntrykk under frukosten. At han også hadde stillt meg og Øyvinden i eitt dårleg ljos var det ikkje mykje tvil om.

Språksvake som vi var kunne vi ikkje rette på dette og slo oss til ro med at før eller sidan måtte Gloppestadguten trø over på eiga hand.

- “Jååå – jååå”, kom det lakonisk frå nabobordet.

Vi hadde ikkje fanga opp kva Erna hadde sagt til dei i mellomtida – men at det var om oss og at det ikkje var fordelaktig kjende vi oss trygge på.

Det eldre tyske pareet var ikkje berre fordømmande overfor nordmenn som søv frampå. Dei var også seksuelt aktive.

Vi var busette i etasjen under dei – og når kvelden skreid fram kom “jååå-ane” tettare og tettare i selskap med lyden av sengegavl mot vegg. Dette heldt på urimeleg lenge før dei skifte toneart og gjekk til kvile.

Zillertalruta

Vi hadde sett oss ut ei fotturrute som heitte Zillertalruta, og som byrja ved eitt stort regulert kraftmagasin med namn Schlegeisspeicher og som gjekk oppunder Hintertux fjella.

Dette var ei fin runde som vi nytta ein fem-seks timar på og som tok oss godt opp i høgda. Etter omlag 20 minutts gange vart tempoet mitt for sniglete for Haralden som føreslo at han kunne springe litt i førevegen og rekognosere.

Øyvinden heldt meg med selskap i solidaritet og medan Haralden gjekk frå å vere ein prikk på horisonten til å bli ingenting sleit vi oss oppetter fjellsida omlag 1000 høgdemeter.

Utsyn over den regulerte innsjøen Schlegeisspeicher frå “balkong-gangen” på Zillertalruta.

Austerrikarane likar komfort – og sjølv om dette var så “villt” som landskapet vert i Alpane var det ikkje mindre enn to serveringsstadar langs ruta.

På den fyrste sette eg til livs ein dueleg tallerk med gulasj, på den neste vart det med ein halvliter øl.

På høgste punktet på ruta såg vi at fjellet bakom hadde ei taubane til toppen. For ein Gloppar er ikkje dette bra. Det skal ikkje vere taubaner til fjelltoppar.

Som ein konsekvens byrja det å velle inn hjartepasientar og anna svineri som ikkje hadde gått ruta nedanfrå slik skikkeleg folk ville ha gjort – men som i sine nyinnkjøpte vandrarklede kom ovanfrå etter fyrst å ha teke taubana til toppen.

Hintertuxer Gletscher

Neste dag freista vi oss opp Tuxtal for vitje fjelltoppen vi hadde sett dagen føre. Denne nådde vi ved å ta tre ulike taubaner til vi nødde ei høgd på 3250 m o.h.

“Skikkelege” turistar.

Her trefte vi til vår store skuffing tyskarane frå hotellet att.

- “Jååå – jååå”, nikka dei gjenkjennande og smilte

- “Jååå – jååå”, sa Haralden attende smilande

- “Jååå – jååå”, murra eg irritert.

Det var sommarskisenter på Hintertuxbreen og eg noterte meg at dette var ein stad eg skulle attende til med ski ved eitt seinare høve.

Etter retur frå hovudtoppen hadde vi framleis ikkje fått rørt så mykje på oss. Vi hadde difor sett oss ut ei lita rute som skulle føre opp til ei fjellstove med namnet Tuxer Joch Haus. Her, tenkte vi, måtte det vere råd å få tak i weissbier og gulasj.

Ruta gjekk etter ein bratt grusveg og var ikkje så alt for vakker. Tuxer Joch Haus var stengt.

Ovanfor denne hytta heldt vegen fram eitt stykke – og her opna utsikta seg opp.

Slitet betalte seg.

Utsynet vestover frå Tuxtal.

Ein Gloppestadgut kryssar sitt spor

Det går ei fin linje mellom det å trene mykje og det å trene for mykje.

Medan det fyrste kan få ein til å framstå som sunn, frisk og med positive interesser – kan det andre få ein til å framstå som ein person med sterkt redusert mentalhelse.

Ved returen frå Hintertux gjorde Haralden det klart at han ikkje hadde behov for noko biltransport. Taubana gjekk også for treigt etter hans smak. Han ville heller springe dei 15-20 kilometrane nedatt til Mayrhofen.

Fyren var i god form – og omlag 5-6 kilometer ned i dalen tok vi han att i bil. Han nekta å sitje på og insisterte heller på å halde fram til fots til han var attende i grenda.

Det var ein varm og solrik dag. Fem-seksogtjue varmegrader vil eg tru. Vatn hadde han ikkje – men stålvilje var det ikkje nokon mangel på.

Lett bekymra for turkameraten vår gjekk Øyvinden og eg for å ete. Medan vi sat der såg vi ein kar som såg ut som han hadde slite seg frå ein konsentrasjonsleir kome prustande ned gata.

Vi ropa han inn og fekk tømt i han noko drykk før han drog på hotellet att der han kollapsa.

Medan Erna hadde vore imponert over favorittgjesten sin byrja det no å gå opp for ho kva vi sleit med i vår midte.

Ved frukost neste morgon var det ny læte på Erna.

- “Die Kleine lief den ganzen Weg von Tuxer Joch Haus nach Mayrhofen gestern”, sa Erna medan ho sirkla med peikefingeren attmed tinningen sin.

- “Jååå – jååå”, sa Tyskarane med eitt bedrøva tonefall.

Neuschwanstein

Det var siste dagen og vi skulle slå retrett til Munchen for å bu oss på avreise neste morgon.

Einaste posten på programmet denne dagen var slottet Schloss Neuschwansetein, eitt Torneroseslott eitt stykkje sør om Munchen som vart bygd av Ludwig II av Bayern.

Som dei fleste turistattraksjonar eg oppsøker var dette under oppussing og eitt svært stillas dekka finaste fasaden. Slottet var imidlertid rikt dekorert og verdt eit syn.

Schloss Neuschwanstein – naturlegvis under oppussing.

***

Alle gode ting må ha ein ende – og for oss enda dei gode tinga i det vi steig inn på det simplaste flyplasshotellet i Munchen. Eitt hotell eg har freista – og lukkast med – å gløyme.

Vi hadde lagt bak oss ei veke med mange gode minne i vakkert fjellandskap. Vi kunne nok ha brukt fleire dagar på fjellturar og færre på køyring men no var det slutt for denne gongen. No fekk vi berre lene oss attende og fordøye inntrykka: Haralden og Øyvinden på veg attende til Noreg, eg på veg attende til Abu Dhabi.

Sjå bileta frå turen i galleriet mitt…

What: Sightseeing in Umbria and Marche, meeting in Ancona

Where: Gubbio and Spoleto (Umbria), Bolognola, Monte Sibillini, Macerata, Numana, Monte Conero, Ancona (Marche)

When: March 2009

Farmlands in the countryside in the western part of Marche

Touring in Umbria

As is my custom I decided to go a few days early and catch a little bit of the area when I anyway had to go to Italy for a buiness meeting.

I laid out a small itinerary starting and finishing in Ancona with stops in Gubbio and Spoleto in Umbria as well as Bolognola, Monte Sibillini, Macerata, Numana and Monte Conero in Marche.

Having landed in Ancona at midday, I didn’t venture so far the first evening. I drove westwards across the mountains into Umbria and headed north to Gubbio.

Gubbio is a nicy medieval city laid up against a steep hillside.The architecture consists for the greater part of stone houses. In a way only Italian cities can, Gubbio gives the impression of being a place which has operated in the same fashion for ages.

Hilltop “castle” near the Park in Gubbio

***

The next day I set out southwards to the city of Spoleto which I felt confident that I had read fortunate things about in my travel guide – without remembering exactly what. I spent the morning walking around in this city which in addition to an agreeable centre also has an impressive aquaduct crossing a deep valley, cutting the hilltop city of Spoleto off from the adjacent mountains.

Aquaduct crossing valley in Spoleto

I didn’t have a clear plan of my itinerary onwards – but had found a nice zig-zag road crossing the Monte Sibillini range back towards the eastern lowlands while studying the area in Google Earth.

Wayfinding was secured by my (at times) trustworthy GPS. It did however occur to me that the accuracy and currency of the map data might have been better: At one stage my GPS took me through a village which a perfectly good highway would have led me around at a fraction of the time.

This village had so narrow streets that I eventually had to fold the side mirrors to squeeze through – and even then they scratched the walls on either side…

Italy is widely reknowned as the cradle of good food, and so I felt that I was in the rigth when I ordered a mixed grill at a road-side restaurant east of Uscita. This turned out to be completely wrong – or at the very minimum the exception which proves the rule. Had I ordered Haggis I might not have been quite as surprised at what I found on the plate, but as it was I felt more than a little cheated upon getting back in my car continuing my journey.

The start of my zig-zag-road was a winter sport resort by the name of Bolognola which turned out to be considerably less remarkable than anticipated – but which still offered some nice views on the way to the ascent.

Marche

On the eastern side of the Monte Sibillini range, the terrain is gradually transforming into a hillly landscape, getting flatter and flatter towards the Adriatic coast.

After consulting Lonely Planet during my miserable lunch experience I had decided that the village of Numana near Sirolo and Monte Conero would be a good place to stay on the next evening. I was however not in a rush and took my time sightseeing as I drove east through the hills.

A hilltop village by the name of San Ginesio gave a fantastic view back towards the Sibillini range and would, in better weather, have been a fantastic place to take photos. As it were, the view was better than the photos.

A significant university city, Macerata, is also located in Marche. I spent an hour or so walking around here also while dusk turned into evening. After my drive in the mountains the crowds of Macerata were quite overwhelming and I was soon saturated.

After having checked in at my hotel in Numana I headed out to look for a restaurant. I assessed one place after the other – which didn’t take too long since there were only four open eateries in Numana. The first one looked ok, but too basic, I thought. The second one looked too posh – and too full. The third one had an interesting view over the harbor (even though it was pitch black by now) – I decided to try here.

It seems I didn’t fit the bill of the regular diner in this restaurant because despite 90% of the tables being vacant I was informed that “sorry sir, we have no free tables”.

In despair, I returned to the first place in order to get some basic food, just in time to see them close.

This most definitively wasn’t a day in the name of culinary delights –Bitter and resentful I decided to head for the lower sea front. Here I found an establishment with an unnatural concentration of people with dark blue jackets with brass buttons. A yacht club of some kind where they, reluctantly, agreed to serve me a fish which has suffered some kind of intercourse with hot water. On top of this, I negotiated a bottle of wine.

***

Monte Conero is both a little mountain and a stretch of cliffs on the coast directly south of Ancona. The next morning I made my way along the coast and to the airport where I had agreed to pick up colleague Olga for a final sightseeing session prior to the meeting which was to commence the next day.

We spent the afternoon touring the coastal near Monte Conero before dropping back into Ancona in the early evening.

Upon surrendering the rental car at the airport we had to get a taxi back into the city. The taxi service at Ancona airport wasn’t really ready for this massive influx of passengers (2) outside of the time when there were flights scheduled to arrive. We therefore had to spend some time trying to motivate a sleepy and disoriented guy who bore all the hallmarks of a taxi driver (without any of the commonly accompanying navigation skills) to take us to Ancona.

A shameless fraud, the driver insisted on showing us one Ancona attraction after the other, most of which turned out to be either non-existent, non-attractive or both. For each defeat, he excused himself citing his sister-in-law or her friends as source of the erroneous information.

The low-light of the sightseeing tour was a trip to the tourist harbor at an additional cost of 15 € judging by the taxi-meter. This turned out to be a seasonally empty set of berths rented for private motor yachts and sail boats.

We on our part told him that we were married, but not to each other and that we would appreciate his discretion. Upon learning this he became silent as an oyster and suddenly remembered where our hotel was located. Difficult to get these Catholics. It is ok to con a man – but sins of an extra-martial nature are taboo.

Ancona

Not so much to say about Ancona really. A messy little harbour city with a number of attractive squares. A decent selection of restaurants with italian fare, a good selection of local and national wines. What more do you want?

From here and onwards it was all meetings.

Sarantos giving an inspired lecture on metadata evaluation. From the meeting in the Evaluation Work Group in the EuropeanaLocal project

***

Upon departing from Ancona we faced a problem which I had thought endemic to Sogn og Fjordane: fog.

No planes could land – and so no planes could take off. We were sent southwards to the neighboring city of Pescara and flown from there to Munich for an unscheduled stop-over until I could return to Abu Dhabi the following day.

I didn’t feel as sorry for myself as I did for Sarantos though. He had achieved the masterpiece of buying a return ticket for a non-existent flight which didn’t start operating until two weeks after. In the wake of this he was forced to travel through Rome and an unknown number of hops until he was home – three days later.

Fare for kamel: Øyvind Larsen langs ein landeveg i utkanten av Rub Al Khali på grensa mellom dei Sameinte Arabiske Emirata og Sultanatet Oman.

No er det ikkje det at Hyarar ikkje har vore ute og reist før. Både Kristoffer Bonde (betre kjent som Columbus), Brødrene Aa og Øyvind Larsen har på utmerkt vis gjeve dette folkeferdet eit andlete ute i verda.

På vårparten gjorde sistnemnde, Øyvind, sin debut i dei Sameinte Arabiske Emirata. Etter eitt-og-eitt-kvart år her nede i sanden var Øyvind den fyrste Glopparen som tok turen. Det var difor ekstra viktig å gje han ei innføring i korleis dette landet fungerte og kva som var å sjå her.

Det vi fekk tid til på den knappe veka inkluderte:

• Tur til Al Ain med overnatting på Jebel Hafeet, med sine 1300 m o.h. einaste fjellet i Abu Dhabi
• Ein svært lang ørkentur frå Al Ain (nesten) til Liwa (Sjå: “Not beautiful, hot! Hot!!!”)
• Villmannskøyring i sanddynene med 4-hjulsdrivne motorsyklar
• Bybesøk i Dubai
• Nokre turar på stranda
• Usedvanleg mykje god mat

Not beautiful, hot! Hot!!!

Sør i Emirata der landet grensar mot både Saudi og Oman møter ein Rub Al Khali, “the Empty Quarter”, eitt av dei mest ugjestmilde sandørknane i verda. Dynene her strekkjer seg oppimot 300 m o.h. og held fram ubrotne av menneskelege inngrep i hundrevis av kilometer sørover gjennom Saudi Arabia mot Jemen.

Det går ymse slag ruter gjennom denne ørkenen – ikkje vegar – men eitt slag spor. For å få ei skikkeleg kjensle med kva det ville seie å vere i ein karavane hadde eg fått det føre meg at det ville vere ein god idé å prøve å krysse 120 km gjennom Rub Al Khali og over til Liwaoasen i austregionen, Al Gharbia, i Abu Dhabi.

Øyvinden, som ikkje visste kva for ein toskute idé dette var, let seg ikkje be to gongar. Etter lun vårkveld med generøst inntak av vasspiperøyk og høgtsvevande (men ikkje så alt for detaljert) planlegging byrja vi turen.

Det var ikkje berre det at det var 120 km gjennom veglaus ørken og turr sand som skilde oss frå målet, Liwa. Det var også 360 km å køyre for å kome til staden der den ørkenkryssinga kunne byrje.

Vi køyrde svært lenge.

Så køyrde vi ein god del til.

Landskapet var prega av spreidde dyneformasjonar med voldsome saltsletter innimellom. Vegen gjekk parallellt med grensegjerdet til Oman som var bygd på bakgrunn av ordtaket om at gode gjerde gjer gode grannar – men som også ville vere i stand til å halde frå kvarandre dårlege grannar.

Så – etter omlag 360 km byrja vegen gradvis å bli dårlegare. Asfalten slutta, så slutta grusdekket, så var det berre eitt sandspor att. Slik heldt det fram i nokre kilometer, kanskje to mil, før vi kom frampå ein svært grøderik oase med daddelpalmar. Bakom oasen, på ein bakketopp låg det eitt fort.

På vegen parallellt med fortet stod det ein bom og stengde for vidare ferdsel. Ein kar som såg ut som alt anna enn ein turistguide gjekk kringom med eitt automatgevær og såg olm ut.

Eg retta ut labben, helsa pent og spurde høfleg om det var råd å få køyre vidare ettersom vi hadde tenkt oss til Liwa.

Engelsken til den olme var ikkje betre enn den trengde vere – men han formidla utan å bruke så mange ord at dette nok ikkje var aktuelt.

Dette kom litt brått på oss – og i staden for umiddelbart å snu bilen rundt vart vi ståande i ro for eitt lite rådslag.

Øyvind tok bilete. Den olme sette ikkje pris på dette og kom utatt av bua si – no med geværet retta mot oss. Han gjorde krav på passa våre og drog meg med til ein kommandant som låg og sov i ei brakke.

Den nyvakna var ikkje blid han heller – men han var betre i engelsk enn den olme.

- “Why you want go desert”, sa han

- “We are tourists, we would like to go to Liwa”, sa eg.

- “To Liwa? Through desert, why? There be road to Liwa!”, heldt han fram

- “But the desert is beautiful”, freista eg.

Dette vart for mykje for stakkaren som truleg ikkje tenestegjorde i denne utkanten etter eige ynskje og som openbart ikkje såg det minste vakkert i sandaudet.

- “Beautiful?”, sa han med forakt i røysta, “Not beautiful. Hot! Hot!!! – Back! You go back!!!”

Og slik enda draumen om å krysse “the Empty Quarter” i firehjulstrekkar: fullstendig nederlag og 390 km å køyre for å kome attende til Al Ain. Det er ikkje kvar dag ein har 780 km bomtur.

Men kva skal ein gjere? Når ein er i den uheldige enden av eitt maskingevær og han som er i den andre har passet ditt har du ikkje så mange forhandlingskort?

Det var ikkje berre kamelane som vende nasen heimover att etter endt dag i ørkenen. Øyvinden og eg måtte også returnere…

Storbykriminalitet?

Hyarane har alltid sett på oss inne på Sandane som storbyfolk. Eg ville difor syne Øyvinden at eg var noko til kjentmann inne i “byn” også. Vi la difor vegen vidare til Dubai.

Dubai er ein stad som har vakse ut av ørkenen på rekordtid. Her har dei ikkje tid til detaljvurderingar så lenge ting vert høgst, lengst, breiast, vidast, djupast eller på anna vis eineståande i verdssamanheng.

Det einaste gjenverande elementet av autentisitet i Dubai er Dubai Creek der Dhowane frå Iran framleis legg til kai med varene sine som dei har gjort dei siste 70-80 åra. Det var her vi bestemte oss for å ta fyrste stopp.

Vi parkerte nær Dubai Museum og la ut på ein spasertur som etter omlag to timar tok oss attende til der bilen stod parkert.

Det var på dette tidspunktet at eg byrja å leite etter lyklane til bilen. Eg byrja systematisk å gå gjennom lommane mine ein etter ein. Etter å ha fullført ein sykel med leiting byrja eg omatt – denne gongen mindre systematisk og meir desperat.

Nett som eg var i ferd med å byrje tredje runde kremta det frå hyaren som stod framom bilen. Midt på panseret, i eitt av dei mest trafikkerte områda i Dubai, låg billyklane. Eg hadde lagt dei frå meg der medan eg tømde sandalane for sand før vi la ut på spaserturen vår – og der låg dei framleis.

Eg veit knapt om verken bil eller lyklar hadde vore der om dette var Sandane. I alle fall hadde den vore borte om det var i Oslo eller Bergen.

Cityscape Dubai: Dei er gode på futuristiske bygningar i Dubai. Naturlandskap og mjuke traffikantar er ikkje fullt så velkjende fenomen.

Kva: Jordan på tre dagar (i minste laget)

Kvar: Petra, Wadi Rum, Karak, Daudehavet, Nebofjellet

Når: 12-15. Februar 2009

“The Monostary” (klosteret), eitt av dei mest merkverdige konstruksjonane i Petra

Som vanen er byrja turen med eit diplomatisk samanbrot mellom meg og eitt flyselskap – denne gongen Eithad som eg elles har skrive og meint mykje fint om – men som på denne dagen synte at dei kan hevde seg mellom dei største og mest veletablerte flyselskapa slik som Air France, KLM og SAS når det kjem til manglande forståing av kva dei driv med.

Kort sagt: ved ankomst flyplassen vart eg avvist ettersom eg møtte opp 59 minutt og ikkje ein time før avgong. Eitt par som skulle vere med same flyet stod framleis i innsjekkinga og dette var såleis berre for å vere tverre.

Ved klage til Etihad sitt kontor fekk eg beskjed om at dei ikkje berre snytte meg for utreisa – men likesågoft kansellerte heimturen også: ettersom utreisa hadde vore ein “no-show”. Eg treiv telefonrøyret frå den forskremde bilettkontorassistenten og forklarte akkurat kva eg meinte om han og det forbistra selskapet hans før eg bestillte ein ny billett hjå Royal Jordanian.

Royal Jordanian på si side bad meg vente til klokka halv seks før og så hente billetten på deira kontor på Abu Dhabi lufthamn. Dette kontoret synte seg ved nærare ettersyn å vere nedlagt og det var berre med eitt naudskrik at eg ikkje vart snytt for den andre flygninga på same strekning denne dagen. Sju timar seinare enn planlagt var eg i alle fall på veg til Jordan, Amman, Petra og alt det som eg hadde lese om i lang tid.

***

Som regel når ein leiger bil får ein oppgjeve at det køyretyet ein kan gjere seg forhåpningar om er ein Toyota Land Cruiser “eller liknande”; ein Ford Mondeo “eller liknande”; ein Volkswagen Golf “eller liknande” og så vidare. Utan unntak er “eller liknande” ein god del dårlegare enn samanlikningsgrunnlaget – likskapen stansar ofte ved talet hjul, styringsmekanisme og type drivstoff.

Eg hadde denne gongen skrudd forventningane ned til eitt svært avgrensa nivå ettersom det eg hadde bestillt var ein Toyora Corolla “eller liknande” – noko som synte seg å vere veslebroren til ein utbrukt Opel Vectra.

Bilen vart overlevert av ein kar som hadde tilbrakt dei same sju timane som eg nett hadde nytta på Abu Dhabi lufthamn på Queen Ahalia International i Amman. Det er ikkje så alt for mykje å ta seg til med på denne lufthamna og karen var i eitt etter måten slett lune.

Dette endra seg dramatisk då eg kom i skade for å gje han nærare 200 kroner i tips før eg hadde lært meg kva ein Jordansk Dinar eigentleg er verd.

Sju timar forsinkelse var ikkje ein del av den opprinnelege planen min og det bilturen frå Amman til Wadi Musa, landsbyen ved inngangen til Petra, vart avlagd i stummande mørkre.

Eg hadde ikkje noko kart og ikkje visste eg veien heller – men eg hadde vore inne på Google Earth for å merkje av nokre viktige kryss sørover platået på GPSen min – dette kom vel med ettersom skilting heller ikkje i Jordan virka til å vere den mest spesialiserte disiplinen.

Klokka var nærare to om natta før eg kom from. Hotellet eg hadde booka hadde ikkje så alt for oppløftane anmeldingar på Booking.com:

“…The only redeeming feature of this hotel is its location…”

“Location” var imidlertid nok for meg.

Februar er ikkje høgsesong for turisme i Wadi Musa og portieren vart meir oppøst over synet av meg enn det som var naturleg om hotellet hadde hatt nok gjester til å betale løna hans.

Han visste ikkje kva godt han skulle gjere for å tekkjast gjesten sin og kom attende til rommet mitt tre gonger med ulike remediar for å gjere opphaldet mitt betre. Varmeovnen forstod eg. Hårfønaren gjorde meg meir usikker. Siste gongen han banka på døra før eg gjekk til sengs ville han diskutere OL på Lillehammer.

Til frukost dagen etter fekk eg prova at eg hadde rett med tanke på kor mange gjester det var på hotellet. I ein sal som eg vil anslå å vere meint for omlag 150 menneske var det dekka to stusselege bord eitt til meg og eitt til to eldre damer.

Frukostbuffeten bestod av ei svær skål med timian, ei like svær skål med kremost og så mykje arabisk brød som ein kunne ete. Til dette vart det servert krutsterk kaffi, unaturleg søt fruktjuice – og vatn. Ikkje noko som kjem til å gå inn i verdshistoria.

Det kan neppe vere litterært nybrotsarbeid å plukke fram adjektiv som “stygt” når ein snakkar om Wadi Musa. Staden har alt som skal til for å vere fin – men overkonstruksjon og farge- og designblinde arkitektar har sett sine spor. Dei har imidlertid eitt breitt utval av små restaurantar og hotell i alle klassar frå det verst tenkjelege til det dyrast tenkjelege.

Petra er naturlegvis trekkplasteret for folk som vitjar Wadi Musa. Det er få stadar eg har lese så mykje om før eg vitja staden – og som likevel har gjeve eit så storslagent inntrykk som Petra.

Inngangen til Petra går gjennom ei kilometerlang fjellkløft, Siqen, som på det smalaste ikkje er meir enn to-tre meter breid med fleire hundre meter høge fjellsider. Nett når det ser ut som om kløfta endar i tverre fjellet opnar den seg og ein vert møtt av eitt syn som inga guidebok, eller foto kan bu ein på: “the Treasury”, skattekammeret, den største av dei uthoggne strukturane i Petra.

Eg kom i prat med ein kommersiell beduin medan eg stod og beundra ingeniørkunsten til Nabaetarane. Han overtalte meg til å leige kamelen hans. Kamelen såg langt frå like entusiastisk ut som beduinen med tanke på denne forretningstransaksjonen – men hadde ikkje stemmerett.

Ørkenskipsforlis: Det knaka stygt i kamelen min når den gjekk.

Petra er stort og tildels ulendt. Eg gjekk meir enn 20 km denne dagen og var godt møyr i beina når eg kom attende til det folketome hotellet i Wadi Musa om kvelden.

***

Neste dag bar turen vidare til Wadi Rum, ein stad der T.E. Lawrence nytta ein god del tid under felttoget mot Tyrkarane under fyrste verdskrigen.

Eg har aldri blitt stansa så ofte av politiet nokon gong som i Jordan. Kanskje hadde den bilen min ei stygg slagside når eg sat inni? Kanskje var det proporsjonen mellom bil- og førarstorleiken som gjorde inntrykk?

Dei ville ikkje noko. Dei ville berre høyre kvar eg var ifrå, få stadfesta at eg likte Jordan – og spandere te på meg. Dette gjentok seg tre gonger på vegen sørover.

Wadi Rumm var ein stad heilt utanom det vanlege den også. Sanden, fjella og himmelen konkurrerte om kven som kunne gje dei sterkaste fargane og eitt eventyrlandskap av raudt, brunt, gult og blått breidde seg ikring meg på alle kantar.

På besøkssenteret ved innkøyrsla til Wadi Rum støytte eg på to Canadiarar, Laura og Matt, som var på jorda-rundt-tur og som var på jakt etter nokon å dele safariutgifter med. Dei hadde forhandla fram ein avtale med ein motorisert beduin ved namn Ahmed som i sin skamfarne men trufaste Landcruiser køyrde oss ikring til dei ulike attraksjonane i Wadi Rum brorparten av dagen.

Seint på ettermiddagen bestemte vi oss for å gå ein tur til fjellformasjonen “the Seven Pillars of Wisdom”. For å kome til foten av dette fjellet måtte ein krysse ei sandslette på nær to kilometer.

Fyllt av overmot etter ein heil dag med sandkøyring (med erfaren sjåfør og firehjulstrekkar) gav eg meg i kast med sandsletta med min eitt-og-eitt-halvt-hjulsdrivne Opel Vectra.

Etter omlag ein kilometer var det klart at vi ikkje kom til å få bilen ut av sanden på eiga hand – så vi gjekk likesågodt på fjelltur – så fekk problemet vente til vi kom attende, noko problemet gjorde.

Det var ikkje noko anna å gjere enn å bite i den sure daddelen, luffe attende til hovudvegen og tigge hjelp frå forbipasserande.

Det tok ikkje så lang tid før bilen var attende på vegen men det var ikkje til å stikke under ein stol at det var fordømmelse i blikket på karane som hjelpte meg.

Etter at 20 dinarar hadde skift eigar var dei imidlertid alle samde om at dette kunne ha hendt med kven som helst – og at eg måtte ha vore ein meisterleg sjåfør som kom så langt ut i sanden med ein slik bil.

Alle var nøgde.

Landskap frå Wadi Rum, nær “the Seven Pillars of Wisdom”, ein fjellformasjon som anten gav namn til boka til T.E. Lawrence (av Arabia) eller omvendt.

Det vart seint. Eg åt middag med Laura og Matt i Wadi Rum før eg vende panseret nordover att. “Power-turisme” gjev ikkje rom for lange kvilepausar og eg hadde sett meg ut korsfararbyen Karak på austsida av Daudehavet som endestasjon for natta.

Det var etter ti om kvelden og det var stort sett berre trailerar som traffikerte hovudvegen mot Amman. Eg hadde tre timar med køyring framom meg og ein heil dag med safari bak meg. Nokre te- og kaffikoppar i selskap med politiet gjorde godt – men dette var openbart ikkje noko alle traffikantane nytte godt av.

Kring midnatt kom eg bakom ein lastebil med ein lastebil på planet. Dette var utan tvil over lasteevna til køyredoningen og gneistane stod bakom bilen for kvar hump i vegbana. Lasta var heller ikkje spesielt godt sikra – og eg var fleire gonger sikker på at bilen på planet kom til å velte – og ta verten med seg. På ei lang bein strekke torde eg til sist å køyre forbi.

Eg hadde ikkje booka hotell i Karak. Eg hadde lese i Lonely Planet at det skulle finnast nokre 24 timars etablissement og stolte på at eg måtte lukkast med å finne eitt av desse. Og rett nok, i det eg var i ferd med å gje opp kom eg frampå “the Qairwan Hotel” ei overnattingsverksemd med det fengjande slagordet “We don’t say more – you have to come and see”. Det kan kanskje vere like greitt at dei ikkje sa noko – og at eg var på denne turen åleine.

***

Karak var den austlegaste av byane korsfararane tok seg bryet med å befeste. Baldwin av Flandern sette opp ei svær borg her, som framleis er å sjå i dag.

Ein forretningsmann som opererte på Karak Castle sleppte meg mot eit ikkje-refunderbart depositum på fem dinarar ned ei mørk trapp til nokre kvelv under festninga. Ei svak kjensle av at dette ikkje var tillate og at eg kunne kome til å tilbringe svært lang tid her nede fekk meg raskt utatt i ljoset.

Frå Karak køyrde eg ned til Daudehavet. Platået på austsida av Daudehavet har ei høgd på omlag 1000 m o.h. – Daudehavet ligg på 400 m u.h. altså ein høgdeforskjell på mest 1500 meter.

Etter tradisjonen skal det ha vore i dette området byane Sodoma og Gomorrah låg.

Eg hadde alltid førestelt meg at dette at ein flyt så godt i Daudehavet at ein utan problem kan lese ei bok eller ei avis medan ein “sit” i vatnet måtte vere ei grov overdriving.

For å prove dette kjøpte eg meg ei svær avis, slik Aftenposten brukte å vere, og la meg på flot. Til mi stor undring var det ikkje det minste vanskeleg å lese avisa utan å bløyte den. Det som derimot var vanskeleg – og som til sist gjorde kål på avisa – var å kome meg i land att etter endt symjing/lesing. Å få beina under seg i denne saltrøra var lettare sagt enn gjort.

Daudehavet: Bleike turistar les avisa medan dei flyt i saltvatnet

Siste staden eg hadde blenkt ut for denne vitjinga til Jordan var Mount Nebo, fjellet der Moses fyrst såg det lova landet. Synet mitt på kor skuffa Moses må ha vore over meldinga om at han ikkje fekk kome inn i det lova landet endra seg nok litt etter å ha vitja Mount Nebo. Det var ikkje allverda å sjå herifrå.

***

Ved retur til Queen Ahlia International seint på kvelden såg eg at Stieg Larsson ruva høgst på lista over bestseljarar. Etter dei eksotiske opplevingane dei tre føregåande dagane var dette ei rift i eitt elles fortreffeleg Jordan som eg skal attende til fleire gonger.

Eit knippe litt ukomfortable stoldesign som etter alt å døme vil kome til å korte ned tida ein brukar på unaudsynt småprat under forretningsmøte. Eg kjøper desse! Sjå fleire her.

http://www.todayandtomorrow.net/2008/11/25/the-slightly-uncomfortable-chair-collection/

The New Year was kicked off with a bonfire, Champagne and entry-level fireworks in accordance with the latest Norwegian law on pyrotechnics. (From right to left: Natasja, Kjetil and Asgjerd).

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

Part I: The Solution of the Problem of Democracy

Part II: The Solution of the Economic Problem

Part III: The Social Basis of the third Universal Theory

It is particularily in this third section of the Green Book that the entertaining bits are to be found. In this chapter Qaddafi tackles such topics as…

• Women
• Minorities
• The Blacks
• Horsemanship

…all of which are treated as equal and given proportional space in the text. The only section where Qaddafi resorts to 3rd party sources is in the chapter about women where he quotes a gynecologist which states such dramatic facts as that:

“It is an undisputed fact that both man and woman are human beings.”

“According to a gynaecologist, woman menstruates or suffers feebleness every month, while man, being a male, does not menstruate and he is not subject to the monthly period which is a bleeding.”

Follow the link below to download the Green Book:

http://www.geocities.com/Athens/8744/green10.zip

På hotellet Le Meridien er dei travelt opptekne med å montere opp juledekorasjonen sin. Den består av eit isslott, ein Tysk-Austeriksk alpelandsby og ein skog av plasttre med falsk snø.

Det kan vere verd å stanse og tenkje seg om i religionsdebatten heime i Noreg når ein ser dette. Midt i eit strengt muslimsk land køyrer dei på med Jesuskrubber, julefeiring og alt som høyrer høgtida til. I Noreg undrar vi om vi ikkje burde avvikle kristendomsundervisning i skulen for å unngå å krenkje folk som tilhøyrer andre religionar.

Dagens ord: sameksistens!

Eg er i ferd med å reise frå Trondheim til Dubai med KLM og har booka billett via Widerøe sine internettsider. Dei har skrive ut ein elektronisk billett til meg.

Då eg freista å sjekke inn på nettet fekk eg beskjed om at min billett – eller ein i reisefølgjet mitt – ikkje kunne sjekkast inn på nett og at eg skulle vente til eg kom på flyplassen. Dette medførte at eg ikkje fekk høve til å oppgradere til naudutgongssete – det er ikkje berre SAS som har klart å kome fram til at det går an å skvise nokre ekstra kroner utav tryggingsinstallasjonane sine, KLM er ikkje det spor betre.

Men det var ikkje det som var dagens hovudpoeng:

Eg skal attende til Noreg om ei lita veke. Eg hadde frå før av ein tur/retur billett som ville sikre meg retur til Brussel den 19. Desember – men eg trengde å få booka inn siste distansen heim til Oslo også. Eg gjekk difor inn på Brussel Airlines sine heimesider for å bestille ein billett.

Umiddelbart etter å ha fullført bookingløypa såg eg at eg ved eit misstak hadde kome i skade for å oppgje namnet mitt feil: “Ruanr” i staden for “Runar”. Eg tok umiddelbart kontakt med kundeservice hjå Brussel Airlines, ei avdeling eg på det sterkaste misstenkjer for å vere lokalisert ein ikkje så alt for sentral stad i India.

Etter å ha trykt 10-12 gonger på nummertastar med det føremål å filtre samtala mi fram til rett ekspeditør og fekk til slutt ei dame på tråden.

Ho kunne fortelje meg – tre gonger – at det ikkje var mogleg å endre namn på ein billett – av di KLM var medlem av IATA – og meldemmer av IATA byter ikkje namn på billettar. Det er i mot regelverket å byte namn på billettar. I alle fall for IATA medlemmer. Det er slik det er. Ikkje mogleg, sa dama.

Eg krangla ikkje. Kansllellerte billetten og bestillte ein ny. Men logikken i dette resonnementet kan umogleg vere god.

IATA virkar til å ha tungt for å akseptere at noko kan skifte namn på ein billett etter at den er kjøpt. Men IATA virkar ikkje til å ha noko problem i det heile med at folk, som har vore så syndige å klemme inn ein liten skrivefeil når dei oppgav namnet sitt på bookingsida på nettet, ikkje får lov til å gå ombord på flya.

Ei erfaring rikare – eller – ei erfaring til i alle fall!

Hermetisk cheeseburger frå tyske Trekking-Mahlzeiten: eit av dei mest uforståelege produkta som nokon sinne har blitt lansert på den opne marknaden. Eg mottok to eksemplar frå mine utmerkte kollegaer Per, Frode og Richard i går kveld!

Det er 11. desember og eg har jebussdag att…

Den 34 i rekkja. I følgje Statistisk Sentralbyrå sin tabell “Forventet gjennomsnittlig levealder, gitt at en viss alder er oppnådd” kan eg sjå fram til ytterlegare 42.9 år i landet – ettersom eg har skrapa meg forbi 30.

I Microsoft Project-terminologi skulle dette tilseie at eg er 45% og – at eg om eg held framdrifta – skal vere ferdig til deadline i oktober 2051.

Men det er over 15 000 dagar til enno.

Tenk etter, kor mykje skal ikkje ha gått gale før det kjem pansra køyrety med negative grunnhaldningar og fiendtleg innstilling til Luster? Eller Gloppen for den slags skuld.

Eg seier ikkje at Heimevernet er utan funksjon. På mange måtar er det ein hendige ting å ha om ein må ut og leite etter villfarne bærplukkarar eller om det krevst folk til å lempe sandsekkar eller sløkkje skogbrann. Og om nokon treng ein lett motvilljug dugnadsgjeng til eit idrettsarrangement er Heimevernet staden å gå. Men då må ein også øve på dette.

Om sjølvaste fienden står i ferjekø på Lote ein dag – og den norske Hæren har kasta inn handduken – er det vel lita von om at Nordstrandske løytnantar eller andre bygdekrigarar vil ha nokon avgjerande innverknad på utfallet.

Skulle eg prøve å ta til motmæle ville eg i alle fall ikkje ty til våpen. Eg ville ha teke fram ein sjudukar, knappa den i hop og synt fienden korleis vi bur i Heimevernet. Så ville eg ha falle kontrollert til høgre og ropa “Hjelp jeg faller” på mitt beste riksmål – og håpt på medkjensle.

I mellomtida søv eg godt om natta i vissa om at ikkje så godt som ei panservogn vil kunne ta gjennom Hafslo utan å bli sprengd i lufta av ein elitestyrke beståande av mellom anna kollega Idar, som kvar haust ligg oppe i skogbrynet med skarp ammunisjon og øver på nett dette.

Det kjennest trygt – trur eg.

Ungkar i solnedgong: ung arbeidsinnvandrar tek seg heim frå arbeid ved soleglad nær Al Raha Gardens ein oktoberdag i 2008.

Det er ikkje lett å vere ungkar i dei Sameinte Arabiske Emirata. Ungkarar er noko skikkeleg svineri. Skal ein tru avisene, og det SKAL ein vel – i eitt land med aktiv pressesensur – er ungkarar skitne, illeluktande svinepelsar med tvilsamt oppsyn og ureine tankar. Mange av dei er jamvel Hinduistar som trur på gudar som ikkje er heimla i boka.

For å bøte på ungkarsplagene har myndigheitene gjort ei rekkje kløktige grep:

• Offentlege strender er delte i to delar; ein for “ladies and families” og ei for “others”. Det siste tyder for alle praktiske føremål ungkarar.
• Eit snedig stykke vitskapeleg arbeid har avslørt at inntektsnivå er proporsjonalt med moral hjå ungkarar. Såleis er det innført ei “badeavgift” på 10 dirham (15-20 norske kroner) for å sleppe inn på stranda. Dette virkar også til å ha løyst problemet med alle dei farga ungkarane utan å måtte setje opp eit “whites only” skilt – det ville nemleg lett ha blitt oppfatta som rasistisk.
• Leilegheiter og villaer er berre for familiar. Ungkarar skal ikkje rote seg borti familiar – det er ikkje bra. Ungkarar skal ideelt sett bu i arbeidarleiarar i forstadane eller helst ute i ørkenen. Med unnatak av at det her er vatn i dusjen er det lite som skil desse frå konsentrasjonsleiarane som var så populære i Europa midt i det 20. århundret.
• Restaurantar er delte inn i to soner. Ei for ungkarar og ei for familiar. Sistnemnde har betre stolar, klimaanlegg og service – og er som regel skjerma for innsyn frå – og ikkje minst utsyn til – ungkarane utanfor.
• Mange hotell nektar å ta imot bookingar frå ungkarar i helgane. Helgane er reserverte for familiar. Dette er også ein fiffig måte å totalforby ungkarar på – ettersom ungkarane berre har fri i helgane – i veka arbeider dei.

Men rett skal vere rett: om ei kvinne i vannvare skulle forville seg inn på ei offentleg strand i Abu Dhabi vil ho umiddelbart bli gjenstand for meir merksemd enn ho nokonsinne kunne ha ynskt seg. Store mengder med ungkarar vil flokke seg kring ho på det dei sjølve opplever som ein diskret måte, det vil seie; akkurat så langt frå at dei ikkje kastar skugge på henne.

Såleis kan det vel vere grunnlag for å seie at dette med dei ureine tankane til ungkarane kanskje er rett. Det er no det heime – så kvifor ikkje her…

Ein liten amerikanar, ein stor nordmann og ein liten ukrainar… Eit lite stykke Norplan!

Det har snart gått eitt år sidan eg la ut frå Sogndal for ein to-vekers tur til Abu Dhabi for å sjå om eg kunne bidra med noko på grunnkartleggingsprosjektet som Norplan arbeidde med der for Abu Dhabi Kommune. Eg har ikkje vore åleine dette året men har vore omgjeven av ei rekkje utmerkte kollegaer som i kortare eller lengre periodar har vore innom:

(lista opp i den rekkefølgja eg har truffe dei her nede)

- “Beklager, du sitter for langt bak i flyet til at jeg kan gi deg nødutgang”, sa karen bak skranken.

- “Hæ…”, sa eg undrande – “koreleis då”?

- “Nødutgangen er i Economy Flex ser du, da måtte du ha kjøpt en bedre billett”, sa han med eit smil som han openbart hadde venta lenge på å få avlevere.

- “Det stod ikkje noko om at dette var ein spesielt dårleg billett då eg kjøpte den på nettet”, svara eg. “Det einaste som stod var at den ikkje var ombookbar”.

- “Beklager, men det hjelper ikke”, sa han på ein måte som gjorde det heilt klart at dette var noko i alle fall han ikkje tykte var beklageleg.

Harm som eg var tenkte eg å lese opp nokre IATA-reglar for han: “Du er klar over at flyet ikkje har lov til å ta av med mindre alle passasjerane er i stand til å sitje i krasjlandingsstilling?”, spurde eg sarkastisk.

- “Alle kan det ser du”, sa han og smilte.

Eg beit i meg resten av orda – dersom eg hadde gått vidare og prova poenget mitt hadde eg berre blitt sett att i Oslo. Sete ved nødutgangen hadde eg i alle fall ikkje fått.

Den interessante lærdomen frå denne morgontimen på Gardermoen var følgjande: nødutgangen er ikkje noko som er installert på flyet for å gjere passasjerar i stand til å ta seg ut av flyet på alternativ måte i tilfelle ei ulukke skulle inntreffe. Nødutgongen er noko som er installert for at passasjerar i Economy Plus skal kunne få strekkje på føtene sine.

…

Om eg hadde trykt meg ned i ein koffert og sjekka meg sjølv inn som bagasje ville eg ha fått den plassen eg trengde; når eg sjekkar inn som passasjer får eg eit sete som er laga for akkurat å kunne romme ein person av 175 cm lengde som veg 75 kg og følgjeleg kan sitje på tvers eller i Lotus-stilling om situasjonen skulle krevje dette.

Ja, ja… Ein ny dag i mi eiga vesle luftfartshistorie.

What: Project meeting with a hint of sightseeing

Where: Veria, Greece

When: September/October 2008

These gentlemen may look innocent enough but combined with sufficient amounts of Tsippouro they proved to be quite sufficient to kick-start our evening out.

When arriving in Thessaloniki, Ioannis had warned us that this was Greece but that it was also the Balkans and that we for this reason shouldn’t accept everything at face value. This was where I made my first mistake upon being given the keys to an "Alfa Romeo or similar" which for once turned out to actually be an Alfa Romeo.

The Alfa Romeo had however been an Alfa Romeo for a very long period of time – and on this particular morning it decided that enough was enough and broke down on the highway outside of Veria – about one and a half hour’s drive west of Thessaloniki.

The sadly named “Former Yugoslav Rebublic of Macedonia” (FYROM) today lays claim to the name Macedonia. This claim is however not entirely uncontested – as the Greek considers themselves the only true natural home to the region of Macedonia. And they have history on their side. It was this area that Philippos II, father of Alexander the Great, considered Macedonia.

Car rental and history lessons aside, having had my dubious Alfa Romeo replaced with a slightly less seasoned swede, a Volvo S40, me and Olga set off northwards in the direction of Loutraki. According to our host Ioannis, there were a set of beautiful thermal pools to be found in a narrow valley up there.

The pools were quite interesting. Hot springs had been channeled into a regular cold water river so that half the stream was a comfortable 40 degrees Celcius while the other half was a fertility shrinking 10 degrees Celcius.

The river sported a small vertical waterfall of some four meters heigh which allowed those bathing there the dubious pleasure of alternating between scolding and freezing showers – which undeniably had a nice effect.

…

The purpose of my presence in Veria was however a meeting in the EuropeanaLocal project. As a consequence, most of the time was reserved for sitting in a meeting room discussing issues related to efficient sharing of European cultural heritage through distributed service based infrastructures.

…

The local distillation in Veria goes by the name of Tsippouro and is a particularly evil substance in that it tastes quite pleasant while it makes the mind run away as if pulled by ten wild horses.

An exceptionally nice evening up in the mountains to the south-west of Veria city consequently resulted in a fatal outcome for me as may be seen from the photo below.

Dancing with Ioannis on my shoulder: Something which may, upon secondary reflection, have been a mistake on my part.

Ski Dubai: meiningsløysa i innandørs skibakkar når ein vurderar dei oppimot miljøkostnadene er ikkje ubetydeleg. Det kostar å kjøle ned ein skibakke frå 40 varmegrader utandørs til -2 innandørs.

Likevel er vel kanskje ikkje konseptet så mykje meir meiningslaust enn norske badeland som til eksempel Tropicana på Gol. Folk har ein underleg trong til det dei ikkje naturleg har tilgong på.